नसतेस घरी तू जेव्हा...

नसतेस घरी तू जेव्हा, जीव तुटका तुटका होतो,
जगण्याचे विरती धागे, संसार फाटका होतो।

नभ फाटून वीज पडावी, कल्लोळ तसा ओढवतो,
ही धरा दिशाहीन होते, अन चंद्र पोरका होतो।

येतात उन्हे दारात, हिरमुसून जाती मागे,
खिडकीशी थबकून वारा, तव गंधावाचुन जातो।

तव मिठीत विरघळणार्या, मज स्मरती लाघव वेळा,
श्वासाविन हृदय अडावे, मी तसाच अगतिक होतो।

तू सांग सखे मज काय मी सांगू या घरदारा,
सम ईचा जीव उदास, माझ्यासह मिण-मिण मिटतो।

ना अजून झालो मोठा, ना स्वतंत्र अजुनि झालो,
तुज वाचुन उमगत जाते, तुज वाचुन जन्मच अडतो।।

राधा ही बावरी

रंगात रंग तो श्यामरंग पाहण्या नजर भिरभिरते
ऐकून तान विसरून भान ही वाट कुणाची बघते
त्या सप्तसुरांच्या लाटेवरुनि साद ऐकुनी होई -
राधा ही बावरी, हरीची राधा ही बावरी !

हिरव्या हिरव्या झाडांची पिवळी पाने झुलताना
चिंब चिंब देहवरुनी श्रावणधारा झरताना
हा दरवळणारा गंध मातीचा मनास बिलगून जाई
हा उनाड वारा गुज प्रितीचे कानी सांगून जाई
त्या सप्तसुरांच्या लाटेवरुनि साद ऐकुनी होई -
राधा ही बावरी, हरीची राधा ही बावरी !

आज इथे या तरुतळी सूर वेणूचे खुणावती
तुजसामोरी जाताना उगा पाऊले घुटमळती
हे स्वप्न असे की सत्य म्हणावे राधा हरखून जाई
हा चंद्र चांदणे ढगा आडुनी प्रेम तयांचे पाही
त्या सप्तसुरांच्या लाटेवरुनि साद ऐकुनी होई
राधा ही बावरी, हरीची राधा ही बावरी !
राधा ही बावरी, हरीची राधा ही बावरी !

पुन्हा पावसालाच सांगायचे (गारवा)

पुन्हा पावसालाच सांगायचे
कुणाला किती थेंब वाटायचे

मऊ कापसाने दरी गोठली
ढगांनी किती खोल उतरायचे

घराने मला आज समजावले
भिजूनी घरी रोज परतायचे

तुझी आसवे पाझरु लागता
खर्‍या पावसाने कुठे जायचे

उठा उठा चिऊताई

उठा उठा चिऊताई
सारीकडे उजाडले
डोळे कसे मिटलेले
अजूनही अजूनही ! ॥धृ.॥

सोनेरी हे दूत आले
घरट्याच्या दारापाशी
डोळ्यांवर झोप कशी
अजूनही अजूनही ! ॥२॥

लगबग पाखरे ही
गात गात गोड गाणे
टिपतात बघा दाणे
चोहीकडे चोहीकडे ! ॥२॥

झोपलेल्या अशा तुम्ही
आणायाचे मग कोणी
बाळासाठी चारापाणी
चिमुकल्या चिमुकल्या ! ॥३॥

बाळाचे मी घेता नाव
जागी झाली चिऊताई
उठोनिआ दूर जाई
भूर भूर भूर भूर ! ॥४॥

गालावर खळी डोळ्यात धुंदी

गालावर खळी डोळ्यात धुंदी

ओठावर खुले लाली गुलाबाची
कधी कुठे कसा तुला सांग भेटू
वाट पाहतो एका इशार्‍याची
जाऊ नको दुर तू
अशी ये समोर तू
माझा रंग तू घे
तुझा रंग मला दे
गालावर खळी…. रंग मला दे ॥१॥

हो कोणता हा मोसम मस्त रंगांचा
तुझ्या सवे माझ्या जीवनी आला
सूने सूने होते किती मन माझे
आज तेच वाटे धुंद मधुशाला
जगण्याची मज आता कळते मजा
नाही मी कोणाचा आहे तुझा
सांगतो मी खरे खरे
तुझ्यासाठी जीव झुरे
मन माझे थरारे
कधी तुझ्या पुढे पुढे
कधी तुझ्या मागे मागे
करतो मी इशारे
हे जाऊ नको दुर तू…. तुझा रंग मला दे ॥२॥

हो तुझ्या पापण्यांच्या सावली खाली
मला जिंदगी घेऊनी आली
तुझ्या चाहूलीची धुन आनंदे
अंतरास माझ्या छेडूनी गेली
जगण्याची आता मज येई नशा
तू माझे जीवन तू माझी दिशा
आता तरी माझ्यावरी कर तुझी जादू
गिरीहुर हुर का जिवालाबोल आता काही तरी
भेट आता कुठेतरी
कसला हा अबोलाहे जाऊ नको दुर तू….तुझा रंग मला दे ॥३॥

दृष्ट लागण्या जोगे सारे…

दृष्ट लागण्या जोगे सारे
गालबोट हि कुठे नसे
जग दोघांचे असे रचु कि
स्वर्ग त्या पुढे फ़िका पडे

स्वप्नाहुन सुन्दर घरटे
मनाहुन आसेल मोठे
दोघानाहि जे जे हवे ते
होइल साकर येथे

दृष्ट लागण्या जोगे सारे…

देह मंदिर चित्त मंदिर

देह मंदिर चित्त मंदिर एक तेथे प्रर्थना
सत्य सुंदर मंगलाची नित्य हो आराधना

दुःखितांचे दुःख जावो ही मनाची कामना
वेदना जाणावयाला जागवू संवेदना

दुर्बळांच्या रक्षणाला पौरुषाची साधना
सत्य सुंदर मंगलाची नित्य हो आराधना

जीवनी नव तेज राहो अंतरंगी भावना
सुंदराचा वेध लागो मानवाच्या जीवना

शौर्य लाभो धैर्य लाभो सत्यता संशोधना
सत्य सुंदर मंगलाची नित्य हो आराधना

भेद सारे मावळू द्या वैर सार्‍या वासना
मानवाच्या एकतेची पूर्ण होवो कल्पना

मुक्त आम्ही फक्त मानू बंधूतेच्या बंधना
सत्य सुंदर मंगलाची नित्य हो आराधना

निंबोणीच्या झाडामागे...

निंबोणीच्या झाडामागे, चंद्र झोपला ग बाई
आज माझ्या पाडसाला, झोप का ग येत नाही

गाय झोपली गोठ्यात, घरट्यात चिऊताई
परसात वेलीवर, झोपल्या ग जाईजुई
मीट पाकळ्या डोळ्यांच्या, गाते तुला मी अंगाई

देवकी नसे मी बाळा, भाग्य यशोदेचे भाळी
तुझे दुःख घेण्यासाठी, केली पदराची झोळी
जगावेगळी ही ममता, जगावेगळी अंगाई

रित्या पाळण्याची दोरी, उरे आज माझ्या हाती
स्वप्न एक उधळून गेले, माय लेकराची नाती
हुंदका गळ्याशी येता, गाऊ कशी मी अंगाई

जो जो गाई अंगाई गाते

जो जो गाई अंगाई गाते, बाळा माझ्या नीज ना
ज्योत मंदावली, पेंगते साऊली
पानोपानी वारा हलेना, बाळा माझ्या नीज ना

पाऊलचाळा, घुंगूरवाळा, का नीज नाही राजा तुला
इवल्या पापण्या शिणल्या ना, बाळा माझ्या नीज ना

डोळे फुलाचे मिटले गं बाई, ओठांत दाटून ये जांभई
बाळास माझ्या आता निजू द्या, काऊ चिऊ या सारे उद्या

भय इथले संपत नाही...

भय इथले संपत नाही
मज तुझी आठवण येते
मी संध्याकाळी गातो
तू मला शिकविली गीते

ते झरे चंद्रसजणांचे
ती धरती भगवी माया
झाडांशी निजलो आपण
झाडांत पुन्हा उगावाया

तो बोल मंद हलकासा
आयुष्य स्पर्शुनि गेला
सीतेच्या वनवासातिल
जणु अंगी राघव शेला

स्तोत्रांत इन्द्रिये अवघी
गुणगुणती दु:ख कुणाचे
हे सरता संपत नाही
चांदणे तुझ्या स्मरणाचे

भय इथले संपत नाही..

लहान माझी बाहुली...

लहान माझी बाहुली
मोठी तिची सावली

घारे डोळे फिरवीते
लुकूलुकू ही पहाते

नकटे नाक उडवी
तेगुबरे गाल फुगवीते

दात काही घासत नाही
अंग काही धूत नाही

भात केला करपुन गेला
पोळ्या केल्या कच्च्या झाल्या

वरण केले पातळ झाले
तूप सगळे सांडून गेले

असे भुकेले नक्का जाऊ
थाम्बा करते गोड खाऊ

केळीचे शिकरण करायला गेली
दोनच पडले दात

आडाचे पाणी काढायला गेली
धपकन पडली आत